Je suis belle [Ben güzelim]

1882-1885 arasında tasarlanan bu örneğin bronz dökümü 1968 yılında Muséee Rodin tarafından verilen siparişle Georges Rudier dökümhanesinde yapılmıştır. Kaidesinde, Rodin’in el yazısıyla, Charles Baudelaire’in La Beauté şiirinden aşağıdaki alıntı bulunmaktadır:

“Je suis belle, ô mortels! comme un rêve de pierre,
Et mon sein, où chacun s’est meurtri tour à tour,
Est fait pour inspirer au poète un amour
Eternel et muet ainsi que la matière.”

[Güzelim, ölümlüler! Ben taştan düş gibi,
Bu herkesin incindiği göğsümse, bana,
Düşündüreyim diye verilmiş ozana
Madde gibi dilsiz, ölümsüz bir sevgiyi.]

Bu olağanüstü kompozisyon, ilk olarak Rodin'in Cehennemin Kapıları eserinin bir parçası olarak oluşturuldu. Başlangıçta sol kapının pervazının altında asılı duran erkek ve Düşünen Adam'ın solunda çömelmiş kadın olmak üzere iki ayrı figür olarak tasarlanan figürler, Rodin tarafından daha sonra küçük değişikliklerle bir araya getirilerek sağ taraftaki sıvanın tepesindeki çift figürüne dönüştürüldü. Sanatçı bu eseri bağımsız bir heykel haline getirdiğinde, figürlerin kaidesine Baudelaire'in şiirini ekledi.

Rönesans ve Maniyerist heykelciliğe göndermeler yaparken, adamın kollarındaki kıvrılmış kadın, istikrarsız bir şekilde dengelenmiş ve klasik olmayan bir kompozisyon oluşturur. Hareket hissi, adamın yukarıya doğru uzanan devinimi ve neredeyse yere değmeyen ayaklarının duruşuyla pekiştirilir; bu da adamın ileriye doğru devrilecekmiş gibi görünmesini sağlar. Bu eserin dinamik kompozisyonu, başlarda Rodin'in çağdaşlarını şok eden ve onun Modern sanat tarihinin en büyük heykeltıraşlarından biri olduğunu teyit eden heykele yönelik modern anlayışını örneklendirir.

bkz: J. Tancock, The Sculpture of Auguste Rodin, s. 99-101.